Poncik Sahiplendirme evi

İrmik’in hikâyesi, bir canın ne kadar sessiz ve aynı zamanda ne kadar güçlü çığlıklar atabileceğinin en acı örneklerinden biri… Düştüğü o talihsiz gün, yalnızca bedenini değil, hayatının yönünü de altüst etti. Bacaklarında his kaldı ama güç gitti… Ailesi ise tam o sırada desteğe sarılmak yerine geri çekilmeyi seçti. İşte o an, İrmik’in kaderi tamamen yabancı insanların vicdanına emanet edildi. Aylar önce yapılan ameliyat, umudun kıvılcımını yeniden yaktı. Doktorlar “Yürüyebilir, ama fizik tedaviyi geciktirmeyelim” dedi. Yani bu yolun sonu tamamen imkânsız değil… Bir ihtimal var. Ama o ihtimal giderek küçülüyor. İrmik’in bacaklarındaki güç her gün biraz daha azalırken, gözlerindeki umut hâlâ sönmedi. Sanki “Beni bırakmayın, hâlâ başarabilirim…” der gibi bakıyor. Bugün ihtiyaç duyduğu şey dev bir mucize değil… Sadece 1 destek. Bir yuva, bir sponsor, bir insan. Yürümeyi öğrenirken tutacak bir el. Tedavi masraflarını karşılayabilecek bir yürek. Konya’da bulunuyor, fakat bu tedavi yalnız...

Bir anne… Tek gözüyle bile dünyayı karşısına alıp üç yavrusunu korumaya çalışan bir kahraman. Onu ilk gördüklerinde yaşadığı tüm zorluklara rağmen içindeki sevginin hâlâ sönmemiş olduğunu anlamışlardı. Zor bir yerden çıkarıldıklarında anne, hayata yeniden tutunacak bir güç buldu ve kısa sürede yuvalandı. Artık güvende, sevildiği bir yerdeydi… Onun için yeni bir hayat başlamıştı. Fakat geriye kalan üç küçük yavru için zaman aynı hızda ilerlemedi. Ne kadar ilan açıldı, ne kadar umut kuruldu, kaç kez “Bu kez olacak” denildi bilmiyoruz. Her denemede kader aynı noktaya geldi: Sessizlik. İlgi yok, talep yok, şans yok. Sanki o üç küçük kalp görünmezmiş gibi… Geçici bakımı üstlenen kişi şehir dışına çıkmaya hazırlanıyor. Bu üç kardeş için belirlenen sürenin sonuna gelindi. Gidecek bir yerleri yok. Birlikte büyümüşler, aynı acıyı paylaşmışlar, bir anne sevgisinin gölgesinde hayata tutunmuşlar. Ama bugün, o sevgiden geriye sadece bekleyiş kalmış durumda. Onlar hiçbir şey istemiyor aslında…...

O Bizden Korkmadı. Biz Utandık. Benjamin’i petrol ofisine terk edilmiş halde bulduğumuzda bizden kaçmadı. Sessizce bekleyen bu güzel çocuk güvenmeyi hiç bırakmamıştı. Mayıs doğumlu, yetişkin kedilerle uyumlu, sevgi dolu ve temas seven bir erkek kedi. Klinik kontrolleri tamamlandı ve yakın zamanda kısırlaştırıldı. Benjamin hala insanını arıyor. Onu fark edecek bir kalp, onun için yepyeni bir başlangıç demek. İletişim: @okedi_bukedi ⚠️ Bu paylaşım bilgilendirme amaçlıdır; sahiplendirmeler ücretsizdir. 📺 Videoyu izle

Onunla ilk karşılaştığım anda fark ettiğim şey, gözlerindeki hazırlık hissiydi… Sanki kaderine doğru adım adım giderken sadece küçük bir eksik kalmış gibiydi. Sanki biri ona “Sıra sende” desin diye bekler gibi… Ankara’da yaşayan bu 8 aylık genç dostumuz, dünyaya güvenmeyi başarmış ender canlardan biri. Yanına yaklaştığında usulca başını eğiyor, sevildiğini hissedince içten bir huzur yayıyor. Onu özel kılan şey sadece masumiyeti değil… Ömürlük ailesine kavuştuğunda kısırlaştırma işlemi tamamen yapılarak teslim edilecek olması. Evet, tek ihtiyaç olan şey yeni sahibinin belli olması. Tüm hazırlıkları, bakımı, düzeni oluşturuldu… İşlem için dosya açıldı bile. Ama sistem harekete geçmeden önce tek bir imza, tek bir karar gerekiyor: Onu sahiplenmek. Karakteri öylesine naif ki… Kuru mama ile besleniyor, düzenli şekilde tuvalet alışkanlığını sürdürüyor, eve uyum sağlama konusunda neredeyse örnek gösterilecek kadar dengeli. Bir insanın omzuna yaslanıp gözlerini kapatma şekli bile “Ben sana ...

Antalya Muratpaşa’da sabah saatlerinde yaşanan bir olay, çevredeki herkesin yüreğini sızlatacak bir sahneye dönüştü. Sessizce kenarda duran bu minik can, etrafından geçen onlarca insanın içinde sadece bir kişinin dikkatini çekebildi. Görenler kısa süreli bir şaşkınlık yaşasa da çoğu birkaç saniye durup hiçbir şey olmamış gibi yollarına devam etti. Bu yüzden sosyal medyada büyük tepki oluştu: “Kimse neden durup yardım etmedi?” Onu fark eden gönüllü, yaklaşırken minik dostun gözlerindeki titreyiş, uzun süredir beklediğini gösteriyordu. İlk temas kurulduğunda bedeninin hafifçe geri çekilişi, yaşadığı güvensizliğin izlerini taşıyordu. Ardından başını usulca uzatışı ise içindeki umudun hâlâ kaybolmadığını gösteriyordu. Veteriner kontrolüne götürüldüğünde ciddi bir sağlık tehlikesi olmadığı öğrenildi. Ancak esas sorun güven duygusunun kırılmış olmasıydı. Bir zamanlar bir yuvası olduğu belli… Fakat artık yanında kimse yok. Şu anda gönüllüler tarafından güvenli bir noktada tutuluyor. Fak...

O günü asla unutmayacağım… Kalabalığın içinde herkes kendi telaşına kapılmışken, ben bir an durup etrafıma bakmak istemiştim. İşte tam o sırada, kimsenin göremediği bir anı gördüm. Sessizce bana doğru yaklaşan bir minik… Sanki bir şey söylemek istiyor ama dili yokmuş gibi. Ankara/Çankaya’nın hızla akan sokak seslerinin arasında, gözleriyle beni kendine çeken bir sessizlik vardı. Adımlarını takip edince hissettim; bu sadece sıradan bir karşılaşma değildi. İçimde, “Bu anı kimse fark etmeyecek ama sen edeceksin” diyen bir his uyandı. Kucağıma aldığım anda her şey değişti. Titremiyordu ama kendini tamamen bırakması, güvenme isteği… insanın kalbini yerinden söküp alacak kadar derindi. British cinsi, yaklaşık 6–7 aylık bir erkek yavru. Çip kontrolünde hiçbir kayıt çıkmadı. 3 haftadır yanımda. İç–dış parazit uygulamaları yapıldı. Kuru mama konusunda seçici değil; ne verirsem büyük bir masumiyetle yiyor. Kucağa olan bağımlılığı ise apayrı bir bağlılık gösteriyor. Ev içinde sürekli taki...